Hieronder publiceren we de lange versie (ook beschikbaar in een korte en tweetalige versie als pdf door hier te klikken) van het pamflet dat we zullen uitdelen tijdens de staking en demonstratie tegen Arizona, aanstaande dinsdag 12 mei in Brussel.

De federale regering De Wever gebruikt de overheidsschuld als voorwendsel om de rechten en sociale verworvenheden van de werknemers af te breken. Het begrotingstekort? Het zijn zijzelf die het gemaakt hebben! Ze geven miljarden uit aan verlagingen van sociale bijdragen en belastingen voor de rijksten. Aan cadeaus voor bedrijven, met name in de sectoren van de fossiele brandstoffen en de bewapening. Of ze nationaliseren tegen hoge kosten de kernenergiecentrales, een gevaarlijke en extreem dure beslissing. Daarna presenteren ze ons de rekening! Werknemers betalen bijdragen om het hoofd te bieden aan de onzekerheden van het bestaan: ziekte, werkloosheid, pensioen. De Arizona-regering plundert de kas en berooft ons letterlijk van onze rechten. Zoals zo vaak zijn vrouwen het eerste slachtoffer.

Met de energiecrisis, veroorzaakt door Trump en Netanyahu, blijven de prijzen maar stijgen. De regering reageert met antisociale maatregelen: de dubbele indexsprong en de verhoging van de btw en accijnzen. Tegelijkertijd zet ze de criminalisering van mensen zonder papieren voort, net als die van degenen die hen onderdak bieden. Door het legaliseren van ‘huisbezoeken’ door de politie en van arrestaties in de eigen woning van personen, die ervan verdacht worden geen papieren te hebben, creëert de regering een klimaat van angst en willekeur. Met als doel elke daad van solidariteit te ontmoedigen.

Ondanks dit alles blijven de protesten van alle kanten toenemen. De werknemers van Bpost en Aldi gaan massaal in staking tegen de hyper-flexibele werktijden en tegen het werken op zondag. Ze willen het weinige dat hen nog rest aan zeggenschap over hun werktijd en hun privéleven behouden tegenover de consumptiedruk. In andere sectoren – onderwijs, sociale zorg, cultuur – ontstaan brede bewegingen van verenigingen, vakbonden en burgers die zich opmaken voor een strijd op lange termijn. Mensen die rechtstreeks getroffen zijn en die vaak onzichtbaar blijven, nemen hun plaats in de strijd in. Deze samenvloeiing toont aan dat de strijd tegen de bezuinigingen de sectorale belangen overstijgt: het is een maatschappelijke strijd.

De vakbonden hebben alternatieve begrotingsvoorstellen uitgewerkt, waarmee 21,2 miljard euro kan worden vrijgemaakt, voornamelijk door een verschuiving van de belastingdruk van arbeid naar kapitaal. Deze voorstellen van de vakbonden zijn welkom omdat daarmee het bedrag kan gerecupereerd worden dat aan de superrijken en grote bedrijven is weggegeven.

Tegelijk zijn deze voorstellen onvoldoende. Ze zullen het cruciale probleem – de toenemende overheidsschuld – niet wezenlijk helpen oplossen. Beter zou het zijn een échte vermogensbelasting af te dwingen: een uitzonderlijke, substantiële en progressieve belasting op het vermogen van de 10% rijkste inwoners van België. Daarmee kunnen we de overheidsschuld in een klap doen dalen met meer dan 100 miljard euro. Zodat het voorwendsel voor de ‘onvermijdelijkheid’ van de besparingen ineens kan wegvallen.

Hoe dan ook is er meer nodig dan een petitie. De enige manier om onze alternatieve plannen waar te maken, bestaat eruit de acties op te voeren.

De betoging op 12 mei mag zeker geen eindpunt zijn. De vakbondsleiders moeten afstappen van versnipperde acties. Ze moeten het debat organiseren om op democratische wijze, vanuit de basis, een echte strategie op te bouwen om te winnen: een coherent, consequent actieplan, dat aan kracht wint, met nieuwe massale manifestaties en een 48-urige algemene staking.

Bezuinigingen zijn geen onvermijdelijkheid. Laten we ons organiseren om te winnen!