Op zaterdag 19 mei namen de Gauche anticapitaliste-SAP en de JAC (Jeunes anticapitalistes) deel aan de Pride in Brussel. We beslisten deel te nemen aan een strijdbaar blok samen met Genres Pluriels, het Rainbow House, een groep LGBTQI+-vluchtelingen, de campagne Rosa… We stapten op in het begin van de mars met slogans, bordjes en spandoeken. Ons blok liet zich stevig horen. We deelden ook een pamflet uit.

Eerste arrestatie

Eenmaal het parcours gedaan, zijn een aantal mensen vertrokken terwijl anderen nog wat bleven napraten. Ik maakte deel uit van de mensen die gebleven zijn. Tijdens onze discussie leerden we dat de groep van de N-VA bij ons zou passeren. We hadden een bordje bij ons tegen de aanwezigheid van de N-VA op de Pride. Ik heb me dan voor de groep van de N-VA geplaatst met dat bordje. Mijn kameraden hebben zich aan de kant gezet om boe te roepen naar de groep. Ik riep “moordenaars” (als verwijzing naar de kleine Mawda) met mijn gezicht naar hun blok en met mijn bordje goed zichtbaar.

Onmiddellijk is een steward van de Pride me met geweld komen wegduwen. Een paar seconden later kreeg hij gezelschap van een andere steward (waarschijnlijk iemand van de N-VA), vervolgens hebben twee politieagenten me opgepakt. Ze hebben me bij de keel gepakt, ik voelde me de keel toegeknepen en ik viel op de grond. Ik ben dan door de politie gedurende een paar seconden op de grond geimmobiliseerd. Vervolgens hebben ze me recht gezet maar daarbij letten ze er op mijn handen pijn te doen. Ik schreeuwde het uit van pijn en ben opnieuw op de grond gevallen opdat het zou stoppen. De twee agenten hebben me vervolgens naar hun combi gebracht. Een tiental mensen verzamelden zich rond de combi om mijn vrijlating te eisen. Na 30 minuten besliste de politie me vrij te laten (dankzij de steun van de aanwezige kameraden), ik kon dus de combi in vrijheid verlaten.

Vier personen aangehouden

Direct na mijn vrijlating vernamen we dat 4 mensen die deelnamen aan de groep van de VNR eveneens waren aangehouden omdat ze ook tegen de aanwezigheid van de N-VA protesteerden, Er werd een samenkomst georganiseerd voor het commissariaat van de “Amigo” (vlakbij de Grote Markt). Met een vijftigtal riepen we “Libérez nos camarades !” of “Police partout ! Justice nulle part !” Het politiedispositief voor het commissariaat werd steeds groter (met zwaarbewapende agenten) en we hadden het gevoel dat we werden omsingeld. Ondanks dat bleven we vastberaden om onze kameraden vrij te krijgen.

Tweede arrestatie, geweld, fatfobie en antisemitisme

Tussen elke slogan namen we de tijd om te discussieren in groep, om kennis te maken, onze ervaringen uit te wisselen en politiek te discussieren, maar we bleven gemobiliseerd voor het commissariaat. Rond 18u30, stond ik kalm te praten met een groepje van drie mensen, met mijn rug naar het commissariaat.

Kort daarop voelde ik hoe ik langs achter hard werd aangepakt. Met moeite begreep ik wat er gebeurde ( ik riep in paniek “Wat gebeurt er?”) of ik bevond me in het commissariaat, in de gang, op de grond. Ik werd dus zonder enige waarschuwing opnieuw opgepakt.

De vele agenten rond mij stonden naar mij te roepen, anderen oefenden druk uit op verschillende delen van mijn lijf en drukten harder en harder om me pijn te doen. Een politieagent duwde heel hard op mijn rechtervoet. Ik heb aan die voet ooit een ongeluk gehad en moet sindsdien opletten op die plek geen schade op te lopen of ik kan niet meer stappen. Ik zag me dus verplicht de politie te smeken geen druk meer uit te oefenen op die plaats maar dat werkte niet. Ze bleven doorgaan.

Al deze tijd bleven ze me toeroepen dat ik me moest laten doen, om een voorwendsel te hebben dit geweld voort te zetten. Spoedig kreeg ik plastieken handboeien rond. Die werden bewust hard aangespannen om me pijn te doen, ik kon horen dat de agenten tevreden waren dat ze hard waren aangespannen.

Ik had het moeilijk met ademen omwille van mijn paniek, mijn astma (pollenallergie) en mijn oncomfortabele positie. Uiteindelijk zijn ze gestopt druk uit te oefenen op mijn lijf en lieten ze me op de grond. Ik heb hen hulp gevraagd om beter adem te kunnen halen hen uitgelegd dat ik astma heb en dat mijn puffer in mijn zak zat. Ik vroeg hen recht te mogen komen om beter te kunnen ademen. Dat werd me door de aanwezige politieagenten geweigerd onder het voorwendsel dat ze er genoeg van hadden me te zien manifesteren en dat ze me die dienst nu niet gingen bewijzen. Toen ik aandrong, antwoordde een agent mij: “Heb je het moeilijk om te ademen? Je moet maar vermageren en aan sport doen”

Na een paar minuten hebben twee politieagenten me recht geholpen en me in een lokaal gebracht. Een agent zat aan zijn bureau, achter zijn PC. Ik zat tegenover hem. Een andere agent zat aan zijn bureau achter mijn rug. De eerste vroeg mijn persoonsgegevens. Ik heb toen opnieuw gevraagd om de handboeien af te nemen zodat ik mijn puffer kon gebruiken, dat werd opnieuw geweigerd.

Ik heb de vragen van de agent beantwoord tot op het moment dat zijn collega achter mij me vroeg:“Ben jij joods?” Ik vraag hem:“Waarom vraag je dat?” Zijn antwoord: “Wel, omwille van je naam, Farkas !” Ik: “Mijn naam heeft niets joods, het is een typisch Hongaarse naam!”

Ik leer dus dat ik als jood bekend sta bij de politie. Een antisemitische fichering die me koude rillingen bezorgt en me aan een donkere episode uit onze geschiedenis doet denken. Enkele seconden later gaat hij verder: “Ik zie dat je vader Israelisch is?”

Ik antwoord hem dat hij niet Israëlisch is maar Belgisch. Hij is geboren in Roemenië en is met zijn ganse familie de dictatuur van Ceaușescu ontvlucht om naar Israël te gaan, maar hij niet langer de Israëlische nationaliteit heeft.

Ik dring er opnieuw op aan de handen vrij te hebben en mijn medicijn voor mijn astma te mogen nemen. Opnieuw geweigerd! Intussen werd ik in een ander lokaal gebracht met andere agenten die mijn rugzak doorzochten. Eindelijk nemen ze mijn boeien af en mag ik mijn puffer gebruiken.

Ik kon de politieagenten horen aankondigen dat ze de 4 personen die vroeger waren aangehouden, zouden vrij laten omdat er voor het commissariaat heel wat mensen hun vrijlating vroegen (bewijs dat de mobilisatie en collectieve druk werken). In het commissariaat leken alle politieagenten die ik kruiste me te kennen (ik kon me nochtans niet herinneren hen eerder te hebben gezien). Ik had recht op bedenkingen en beledigingen rond mijn engagement. Ze lieten duidelijk merken dat ze tevreden waren dat ze me te stekken hadden. Een aantal somden manifestaties op waaraan ik in het verleden had deelgenomen om me duidelijk te maten dat al mijn daden gekend waren.

Een van de agenten vertelde me vervolgens dat hij me ging fouilleren. Ik deed dus mijn armen en benen uit elkaar en het is op die moment dat hij me aankondigt dat ik me volledig moet uitkleden. Ik antwoord hem dat ik weiger, dat het vernederend is en dat het niet de moeite is voor een simpele administratieve aanhouding. Hij dreigt ermee me te boeien als ik niet meewerk. Ik heb me dan uitgekleed (uit schrik dat deze vernedering met nieuw geweld zou gepaard gaan). De politie dwong me door de knieën te gaan met als voorwendsel na te gaan dat ik niets in mijn anus had. Vervolgens mocht ik mij terug aankleden.

Daarop werd ik alleen in een cel opgesloten. Ik moest mijn schoenen, broeksriem en mijn pull met kap afgeven (omdat er een touwtje in de kap zit). Ik kreeg vervolgens een deken waarvan ik me zeer afvroeg hoe proper het was, maar gelet op de kou in de cel had ik weinig keuze dan het te gebruiken.

Tegelijk, buiten…

Kort na de vrijlating van de 4 aangehouden personen voerde de politie een gewelddadige charge uit op de groep om iedereen die voor het commissariaat stond weg te jagen. Een iemand moest naar de spoed gebracht worden en is 2 dagen werkonbekwaam.

Ik werd vrijgelaten rond 21u15! Toen ik mijn spullen terug kreeg, merkte ik op dat mijn pullover gescheurd was. Ik heb het door de agent laten vast stellen en laten opnemen in het document dat men mij vroeg te tekenen.

Dezelfde avond namen in de pers de organisatoren van de Pride de verdediging van de N-VA op en veroordeelden ze de aangehouden personen zonder kennis genomen te hebben van de feiten. Een nieuw bewijs dat de banalisering van extreemrechts bezig is.

Van mijn kant bereid ik een klacht voor bij het comité P. Als je over foto’s of videobeelden beschikt, of getuige was van wat dan ook, gelieve snel contact op te nemen per mail op info@gaucheanticapitaliste.org.

Enkele videobeelden